I kapítuli Sva hefr Søgo þessa, at á þeim tímum sem margir Stólkongar fylkis kongar voro í Norvegi, Danmorco oc Svíþjóþ, gjỏrþost margir Hỏfþíngjar ÷ oc ÷ stormektugir Herrar ÷ , Greifar oc Jarlar, sem bruto sic til ricja oc landa, herjuþo sva vel jafnvel á vetrom sem og sumrom, oc ỏbluþo sér sva fjár oc frægþa frægdar . A medal þessara oc þvílíkra ÷ var einn micils verþr háttar Kóngr, sem er Olafr hiet, hann var ólatasti hinn ólatasti til bardaga, ỏr af fé vit vini sína, enn strangr oc ÷ hefnigjarn hefndargiarn vit Ovini; hann rac af ricjom riki marga Konga oc hỏfþíngja, oc hafþi vetrseto í Norvegi, sérdeilis ÷ á Háloga landi, þar sat Kóngr optast. Kóngr hann átti ij systr, sem framm tóco ỏllom ÷ ỏþrom meyom, at kostom oc qvennpríþi, hyggindom sem og handvirþom hamingu handyrdum handiþnum , An example of an archaic word handvirði (neuter noun), registered in OH from the 17th cent.; the variants handiðn (feminine noun) registered from 18th-20th cent., and handyrð (feminine noun) registered from 17th-19th cent. In Blöndal's dictionary, handvyrðir is a synonym of hannyrðir, which is translated as female handicraft (Da. kvindeligt håndarbejde). á millum Vícr oc Hálogalands, hiet ỏnnr Dagný en ỏnnr Svanhvít; Svanhvít hún bar af systr sinni of um An archaic use of the preposition of with acc., which has the same meaning as um. flesta luti, þó voro báþar hinar tignarlegosto tigaglegustu görfilegustu Jómfrúr meýar . Tveir bræþr voro meþ Kóngi er hann hafþi mestar mætr á, oc hiet einn hiet annar Bíldr, en annar Vole, þeir voro fullir fjỏlcíngis fjólkingis og , galdra oc gjỏrnínga ÷ , íllsko ÷ oc undirfỏrulheita ÷ og undirfỏrulir ; þeim qvomo komu þeim fáir lutir óvorom, oc íllt lỏgþo þeir til fleyrstra mála. Maþr nocr bjó í nálægþ Kóngi, er Greipr hiet, hann var auþugr at af fé, oc hinn gỏfgasti af bændom gófugastr bondi þar of pláts ÷ þar um plátss ; hann var qvæntr maþr oc hann átti dóttur Hróks hins Svarta, er Vallaug hiet Vallaug hét /:al: Gunnlod :/ modir hennar Brinhildur dottir Haka konungs i Skáney Vallaug (alii Gunnlỏd :) móþir hennar var Brynhildr dóttir Haca konungs á Skáneý , hún var qvennkostr en betsti vænsti , oc vel at sér of um marga luti. Greipr unni kono sinni micit, oc ól vit henni ix suno; hiet einn Héþinn Haki , annar Haci Hedinn , þriþji Gautr, fjórþi Hỏgni, fimmti Þrỏstr, sjỏtti Angantýr, sjỏundi Logi Lodinn , áttundi Helgi, níundi Hrómundr, hann var eldstr þeirra bræþra oc hinn frægasti maþr at hreysti oc ỏllom fræcleica óllum jþrottum og hreisti , sva hann bar langt af mỏnnom þar í byggþom sveitbigdum , þeir bræþr allir voro voru voru allir af alþýþo kallaþir Hrócar kalladir þar i bigdum af óllum Hrokar af alþíþo Hrókar kallaþir , því þeir voro af Hrócs ætt qvomnir. Hrómundr var bjartr á hár, hýr í tilliti, en og snar í augom, breiþr á herþar oc en stormenni stór mikill at í vexti, hann gaf sic alldrei fyrir und eþr ákomo, oc vit enga æþru var hann kéndr; þeir bræþr hans voro oc ÷ allir miclir menn mikilmenni til allra mannburþa hreisti .

II kapítuli Þat var einusinni sem optar ÷ , at Olafr Kóngr lætr blása til herferþar, heimtir saman liþ sitt, oc segist qvaþst vilja hafa her úti, eptir vana sínom, at og ávinna vinna ava sér oc kỏppom sínom kost oc uppheldi, sva frægþ af fara megi fara meigi frægd af frægd af fengist , en óhróþr niþr leggjast, dreif nú til Kóngs fjỏldi af fólki ÷ fólks or ýmsom áttom lóndum , heldr þá ÷ Kóngr þegar á haf meþ mỏrgom tilfaungom. Maþr var sá ÷ meþ Olafi Kóngi sem er Kári hiet, hann var ágjætis ágjætr maþr at ỏllom drengscap, hann var fóstbróþir Hrómundar oc ástfólginn vinr; bróþir hans hiet Ørnólfr, oc hann var maþr fræcinn. Kári var ramr at abli, hann og stóþ jafnan í Kóngsins eyrindom, oc hann var stafnbúi hanns. Nú sem Kóngr var á haf sigldr, gjỏrþost honom óhagstæþir vindar óhagstædr vindr , sva Kóngr hlaut at halda austr vard ad sig hallda til Svíþjóþar Svijþjodar austr , oc at eino qveldi sigldo þeir undir Eyar þær er Ulfaskér heita heita Elfar skier , þar létto þeir atkérom atkér síga , oc tóco náþir. Þá mælir Kóngr vit Kára: nú skulot þit bræþr ganga á land ganga hier á land a land ganga oc þvert yfir þessa eyo sem er vit erom vit ad komnir, oc vita hvort þér verþit ecki varir vit, at ÷ vícíngar neinir séo neina vijkinga vijkingar seu hino meginn Eyarinnar. Kári mælir sva skulom vit gjỏra sem þér tilmælit, Herra! herra segir hann taca þeir bræþr vapn sín oc ganga á land upp ÷ oc yfir eyona, oc sem er þeir qvomo á hamar nocorn, sjá þeir vj vij herscip liggia undir Eyunni, micit mjóg stor oc skrautleg, þó bar þar ÷ eitt af ỏllom, þat var dreci sva veglegr mikill og vænlegr , at Kári þóktist ei annan ÷ slícan sjeþ hafa, hann var scygþr oc scorinn stafna á millom. Kári settist niþr oc ÷ qvaþ margar vísr af ágæti scipana skipsins ; síþan kallaþi hann til þeirra er láo fyrir fijrir láu , oc spyr hvorjir væro? hvór fijrir væri sá nemndi sic er fyrir þeim var oc sagþist kvadst Hraungviþr heita; Kári þóktist ecki sjeþ hafa hafa sied sva gildan gildari þussa oc íllúþlegri illudligann sem enn Hraungviþ, því hann var bæþi blár oc svartr; Kári mælir ertú Vícíngr eþr Kaupmaþr. Hraungviþr mælir ecki er þér at slíco spyrja ad spirja , fyrr en þú fær at reyna, oc munto ecki minni verþa, eþa hvaþ hefr þú til nafns heitir þú ? Kári nemdi sic oc Ørnólf. Hraungviþr mælir hefr þú nocot kallmanlegt adhafst? Kári qvaþst ecki kunna því at hrósa. en í xxxiij vetr ár hef ec í vícíngo verit, oc margt sjeþ oc heyrt, eþa villto leggja til í atlỏgo vit mic? Hraungviþr mælir á morgun skalto sanna þat, at ec skal ecki undanteljast. Kári mælir þat þykist ec sjá, at fáa muni á þinn fund fýsa fýsa á þinn fund , því ec hefi LX sinnom einvíg haldit, oc afborit þeim er móti vógo oc enginn þeirra leitst mér sva eins þusslegr sem þú ert og þú , því munto vera hit mesta fól, oc villda ec at ÷ þú þryfist alldrei. Hraungviþr mælir því þess heldr sem þér rís hugr vit mér framar ỏþrom, sem þú segist vit hafa barist, skalto fá at vita, at skalltu vita þó mér blæþi or hvorjo sári, þá man skal ec ecki renna undan þér undan þier renna , oc hafir þú hug sem dugandi dugandis L679 and L2404 share the reading dugandis, which is an archaic form of dugandi, but both forms are registered in OH from the 16th to the 20th cent. In Blöndal's dictionary, dugandis is translated as hard-working (Da. dygtig). drengr, þá munto á morgun til reyna. Kári qvaþst vilja á hætta á hætta vilja , oc kỏstoþost þeir lengi á orþom. Síþan gengr Kári heim aptr yfir Eyuna þangat sem Kóngr lá á scipom sínom. Olafr Kóngr sat yfir borþom, er þeir ÷ bræþr qvomo komu aptr . Kóngr spyr tíþinda; þeir ÷ bræþr ÷ segja hit sanna, at Vícíngar lægi undir Eyunni, oc áscoruþo til bardaga þá þegar morgnati. Kóngr spratt upp oc bat menn búast til orrosto oc sva gjỏrþo þeir, at þeir sciptast búast til , draga sumir framm fyrir eyuna, en aþrir lỏgþo til scógar oc tóco sér viþar kylfr, oc qvomo sva til sinna manna manna enn er vícíngar af visso þá vícingar verþa þess varir þa , herklæþdost þeir oc þrifo vapn sín, oc þurfti þar ecki at hỏggom sỏkom at spyrja, gengo þar þeir ÷ hvorutveggjo í liþ annars. Þeir Kári oc Ørnólfr ganga nú framm gengu hart framm ganga hart fram oc deyþa margan Vícíng mann ; Þeir Hraungviþr oc menn hans ÷ , sæcja þangat þar ad sem Kári er, en er Kári sjer þat tecr hann stort at vega, sva svo ad hann fellir xij í hvorjo hỏggi xij i hóggi hvórju ótal manna ; en sem Hraungviþr sjer þetta, kallar hann ærit afar hátt oc íllilega oc biþr menn sína vel framm ganga, hleypr hann ÷ nú uppá sceiþina, er Olafr Kóngr var á, oc hjó fellir margannDouble abbreviation in B11109, the superscript n has a macron above, therefore expanded with two ns. The same abbreviation used in the following word menn. mann til bana ÷ ; Kári kémr + þá á móti, hafþi hann þá hlaupit aptr aptr hlaupid á Kóngs skeiþ skip sceiþina skipid . Hraungviþr mælir til Kára: nú erto qvominn híngat aflóga hundurinn, oc sculom vit nú reyna, hvorjom betr bíta vapnin. Kári reiþdist orþom hans, oc hjó til Hraungviþs en hann skaut skyldi fyrir sic fyrir sig skildi , oc festist sverþit í, Hraungviþr sjer þat, oc snarar scyldinom í lopt upp; Kára verþr laust sverþit óvorom ÷ , hann hleypr og hleipr hleypur hann í lopt eptir því upp upp eftir því , oc hæfir medalkablann oc qvom fjærri niþr. Ørnólfr hafþi staþit nærstr Kára broþr sinum nær eþ hann þá hann ljóp eptir sverþíno; Hraungviþr ætlaþi at leggja til Kára, en misti hann misti hans, þat var sva gott sverþ + er Hraungvidr átti , at varla fanst fékkst betra In L679 the entire phrase þad var svo gött sverd ad valla fanst betra is in parenthesis. sverþ, þat er Hraungviþr átti ÷ , því hann kaus jafnan mann fyrir hỏggi er hann brá því. Nú sem Kári qvom fjærri niþr leggr Hraungviþr sverþit fyrir brjóst Ørnólfi oc so í gégnom hann, oc stód og kastar honom xiv feta langt af sverþino, oc ÷ fá þeir bana er fyrir urþo feingu þeir bana er fijrir urdu oc feck hann bana ÷ ; Kári sjer þetta oc ryþst um fast, þar til hann hỏggr til Hraungviþs oc qvom hỏggit í hjálminn, oc var þat ÷ sem í vatn brygþi, en er qvom at beinino á brinjuna ad Brynionni , beit ecki á; Hraungviþr brosti oc hjó til Kára; Kári en Kári ljóp í lopt upp ỏfugr aptr á bac yfir þann er nærstr stóþ, oc fékk sá hỏggit af Hraungviþi oc þar þad ÷ til bana. Hraungviþr mælir laungom flýr þú Kári, oc hefr þú titlínga titlings náttúro, Kári leypr at Hraungviþ oc hỏggr á ỏxlina af mesta abli, sva sverþit géck í sundr undir hjỏltunom, en Hraungviþr féll á bæþi kné knien , oc hann spratt upp þegar þegar upp oc mælir nú kýs ec Kára fyrir oþdi þér, mín góþa kesja! oc vertú þér nú úti um rauþan kyrtil, síþan lagþi hann sverþino fyrir i qvid Kára, oc í ÷ gégnom hann, en Kári stóþ sem bundinn væri ÷ fyrir lægino, oc veik sér hvorgi, heldr féll meþ dýrom drengscap, varþ hann mỏrgom harmdauþi, því hann hafþi var hinn ágætasti vænsti maþr verit ÷ medan + hann lifþi.

III kapítuli J þesso bili þann tijma qvomo nú Kóngs menn af eyunni meþ sínar viþar kylfr sem fyrr er frá sagt, laupa þeir nú á scip Olafs Kóngs var þá Kári fallinn oc Ørnólfr, hann hafþi borit merki Olafs ÷ Kóngs Hraungviþr bat Olaf Kóng at ÷ uppgéfast meþ liþ + sitt oc ganga med lidid oc ganga ÷ sér til handa; en Kóngr vænti liþs oc tregþaþi andsvar at géfa. Undan Kóngs liþi ljóp + einn maþr heldr vasclegr, hár oc herþabreiþr, hann hafþi síþann hatt á hỏfþi, sem slapti ofan fyrir augo hans, geitar scégg hafþi hann hvítgrátt kvijtt oc micit síþt sva micit , sva þat at tóc á bríngo á bringo tók niþr, hann ljóp á Kóngs scip, oc ÷ þar til at er Kári ÷ verþr fyrir fótom honum hans + Kári daudr ÷ , þá mælir hann: hvort erto fallinn fóstbróþir? oc finnast færri þínir lícar, oc + er lícast til, at ÷ ec leiti hans, er þér hefr á þiljo kastat, litast hann þá ÷ um + og , sjer finnur Ørnólf dauþan liggja, oc margt annat liþ, þykist nú þessi maþr hann nú vita at ÷ merki Kóngs muni niþr ÷ fallit, þrýfr til hann nú til þess oc reisti reisir upp þad upp aptr, oc kallar á Kóng oc biþr hann vera glaþan oc eggja liþit til karlmanlegrar frammgaungo. Olafr Kóngr mælir hvor ert þú hinn micli maþr? hann svarar: Hrómundr er nafn mitt mitt mitt nafn ,Dittography in L679, mitt mitt nafn. oc er Greipsson Armaþr eirn madr yþar, oc vorom vit Kári bádir lagsmenn + vid Kári oc fóstbræþr, þá vit heima vórom. Kóngr mælir ólícr sýnist oss þú at vera vera ad þú siert fóstbróþir lagsmadr Kára, þar þvj þú orþinn ert ert ordinn ert gamall oc grár af hærom, en ef þú hefr hans lagsmaþr fostbrodir verit, þá manto hans hefna á þessom degi. Hrómundr mælir A colon following the letter m in B11109 is interpreted as an abbreviation mark, not as a punctuation mark. ecki var Kári hyrþmaþr minn eþr stafnbúi, en þó villda ec at mér færi miér færist ei verr en þeim er sem eptir slíca menn slijkann mann ega eiga áttir The form ega is an archaic spelling of verb eiga, it can be found in OH in the 19th cent. at mæla sem þeir bræþr fostbræþur voro; ljóp þá Hrómundr á upp á drecan Hraungviþs, hann hafþi stora gaþdakylfo í annari hendi, en sverþ í annari oc scjỏld skjólldinn , en hjálm engan, nema stálhúfo, undir hattinom, lemr hann nú oc ber allt þat hvad sem fyrir verþr meþ kylfunni, en er Hraungviþr sjer þetta, at liþ hans fellr hrỏnnom, verþr hann ákaflega reiþr, oc spyr: hvor erto þinn hinn grái scégg skeggadi brúsi, sem sva gjỏrir at drepa oc deyþa deida og drepa meþ lurci oc spítom spijtum og lurkum , þú mant vera þinn hinn ÷ ólukko vondur fretkarl, faþir Kára. Hrómundr mælir hvorki er ec faþir hans ÷ , sun sonr eþr frændi + hans , enn þó scalto fá at þad frétta, at ec skal hefna þeirra bræþra, oc reyna manto kylfo mína, áþr en vit sciljom, en Hrómundr heiti ec, oc vita þykist veit vita þykjumst ec, at þú ert hit versta trỏll, at enginn jarn bíta á þic, oc þar fyrir hæfir þér bỏþla refsíng. Hraungviþr varþ æfar reiþr oc leypr at Hrómundi, oc ætlaþi at kjósa hann ÷ fyrir oþdi eptir vana + sijnum , en Hrómundr varþ fljótari, oc sló kylfunni utan undir vangannAn unclear reading in L679: vanga or varga. á Hraungviþ svo stort hỏgg, at hausinn brotnaþi í smá mola, en svo heilinn vall út vall úr ÷ , oc ÷ lac niþr sem vatn ÷ , féll þá Hraungviþr í svíma, sva hann rauc út af, at svo og margir þeinkto þenktu margir hann dauþann; nú sprettr Hraungviþr á fætr aptr, oc mælir til HrómundarIn B11109, there is a colon, which can introduce direct speech, but there is no abbreviation mark to denote the abbreviation of the name. In this and similar cases the colon is treated as an abbreviation mark. ec hefi víþa verit oc farit, oc margan kappa at velli lagt, oc hefi hef ec alldrei þvílíkt hỏgg fengit á allri minni æfi, oc alldrei hefi hef ec þinn jafníngja fundit + á æfi minni , oc verþr einosinni allt fyrst, féll þá niþr kesjan or hỏndom hans, lamdi Hrómundr hann meþ kylfunni til dauþs + og , lauc sva Hraungviþr æfi sinni. Eptir þetta var nú hrópat sigurs hróp sigr óp sigr hróp , oc mỏnnom griþ géfin; er þat þyggja villdo, kallaþi Hrómundr til þeirra er eptir stóþo, oc spyr: hvort þeir vilji heldr vildu heldur heldur vilji kjósa þiggja at ganga á hendr Olafs Kóngs eþr at ÷ berjast oc ÷ villdo allir oc vel flestir ÷ heldr ÷ Kóngi til handa oc hlýþnis hlijdni og handa handa ganga, lauc sva bardaganom, at menn sættost.

IV kapítuli Um morguninn eptir fer The scribe of B11109 uses the same abbreviation mark for eptir and fer, both expanded following the written-out forms from the manuscript. Hrómundr til meþ liþi Kóngs at kanna scip Hraungviþs oc binda of um ÷ The scribe's a's and o's resemble each other closely in B11109, so it could be af or of; the reading of is more probable in this context. sár þeirra er fallit hỏfþo, en þó lífs voro, lítast hann nú um, oc of um síþir finnr hann einn mann fyrir sér ÷ á drecanom, hann sá at augo hans lifþo, en limir hrærþost valla; þessi maþr lá í lyptíngo + á drekanum . Hrómundr spyr: hvort þessi megi mæla? hinn ansaþi: linnir því eij er þad sva at segja. Hrómundr mælir spir hvort er nafn þitt? hann svarar Helgi heiti ec, oc var ec kallaþr Helgi hinn Fræcni, oc var Hraungviþ bróþir minn sva bar til, at vit borþomst vit Scotta ÷ fyrir fullom xiv dỏgom vid skotta , at ec særþist sva ec varþ óvígr, oc hefi ec legit í reckjo síþan, en bróþir minn bar af flestom, oc héldt híngat, hefi ec látit mic or reckjo færa mér til gamans at sjá á rỏscva menn oc kémpr, jafnvel þótt þo ec eckért sjálfr gæti gjæti eckert sjalfr , hefr þú unnit hit versta oc ÷ óþarfasta verc æfi þinnar, at drepa Hraungviþ bróþr minn sem var hinn vascasti maþr. Hrómundr mælir villto þyggja griþ af oss eþr ekki? Helgi mælir þat er nú í þinni hendi, en heldr er ec nær at deya, en þat ec géti aldrei hefnt hefni alldrei Hraungviþ því at vit hỏfþom hófum heitit því hvor ỏþrom, at sá scyldi ærulaus manna á medal sem ecki hefndi, oc féll mér nú til þess þad nú til nú til þad sem ec gét ei af hỏndom leyst nema ec græþslo fái, en þat læt ec þér ódulit, at ÷ ef ec næ lífi at halda, þá skal ec ecki láta bræþr þína verþa elli dauþa elli dauda verda . Hrómundr tóc at undrast orþ Helga, en er því The word is abbreviated in L1572 and its expansion is uncertain, might be því or þar. hann flakti allr sundr af sárom í sundr ÷ . þá mælir Hrómundr þinnar hreysti hreisti þinnar scalto njóta, enn ecki heitstrengíngar, oc ávinnst þat sem auþnan leyfir; var Helgi tecinn oc læcnaþr, oc lét Hrómundr hann hit þad besta viþrværi fá þar til at ÷ hann var fullgróinn, lícr hér nú af fijrst frá honom at segja fyrst at sinni ÷ fyrst at segia . Eptir allt ÷ þetta lætr Olafr Kóngr leysa upp scip sín, oc halda + sijdann heldr austr í haf, oc sva þaþan fyrir Svíþjóþ, taca þeir sér víþa strandhỏgg strandhógg vijda , ræna fé, en herja á menn oc brenna bæi, eptir Vícínga venjo, sva og víþa spurþist til þeirra storverca.

V kapítuli J þennan tíma réþo fyrir Svíaveldi ij Kóngar kongasynir fyrir Svíjaveldi , sem er oc Hálfdánar hieto hietu Hálfdánar hverotveggio , er þetta gjỏrþist ÷ , siglir þá Olafr Kóngr til Eyar þeirrar sem er Mána Ey er kỏlluþ, hún liggr í suþreya hafi, þangat + til lét Kóngr halda scipom sínom á eino qvỏldi, þar gengo þeir á land, uppá eina fagra eyri upp , oc litast um, oc sjá + þar sáu eckert þat ÷ hvad marcverþugt kalla ÷ má ÷ mætti , ganga þá þeir Kóngs menn lengra á Eyuna, oc í þesso sjá þeir einn ÷ gamlann mann qvoma ganga á veg fyrir þá, heylsa þeir á hann honum , oc spyrja at nafni, en ÷ hann sagþist kvadst qvad Máni heita heiti , en hvorjir erot þér? þeir qvaþost vera menn Olafs Kóngs kongi Karl mælir hvar til til kvórs er Olafr ÷ Kóngr híngat qvominn? þeir segja hann er hinn ágætasti Kóngr af Sækóngom sækongr kongr , oc lætr abla sér oc mỏnnom sínom ÷ fjár oc frægþar frægþa . Karl mælir lítil frægþ er þat slícom manni sem Olafr Kóngr er sagþr, at hann sculi láta ÷ féfletta vesælínga oc fátæca + menn oc ÷ enn hitt er langtom ÷ nær líkindom at fara á mót móti mots Vícíngom sem hér liggja hino meginn eyarinnar, oc reyna vit þá, heldur en at gjỏra mér tjón eþr og scaþa; þessir vita hafa vitad allt af yþr, oc hafa í ráþi, at taca af yþr scipin oc allan farar beina, því þeir ero ero þeir hinir versto menn oc hervícíngar, oc ÷ hafa þeir falit hér falid herfalid fé á landi, til hvors ec kynni at kann segja, ef vinir mínir værot. Hrómundr stendr nú ÷ upp vit scipin skipid , því hann hafþi ecki á land gengit, þykist hann heyra manna mál, oc hinomeginn Eyarinnar væro lego væri Vícíngar, gengr hann á land til Kóngs manna, oc spyr at: hvor er sá krattans karl, sem at svo lýgr oc narrar oss ockr ? þeir segja honom slíct er + þeir visso. Hrómundr segir hvaþa ÷ scỏmm er þetta þad ad þad , þér þid látit þennann hann ganta yþr ockr . Máni svarar þat er langtom betra fyrir góþa menn at hjálpa vesælom mỏnnom, en at hrakyrþa þá, oc níþa ÷ niþr í orþom, oc betra litit þycir þeim sumom hvorjom at ræna fiefletta mic; sjáit þat ecki at hvar þeir fara þar meþ kýr mínar, sva ec má bjargarlaus eptir ÷ vera, í þessom kotbæ, er ec uppbyggt hefi hefi uppbigt á eyo þessari, þykist ec nú vita, at þér munduþ vilja ÷ slíct eyrindi ega, at ræna mic gripom oc gagnssemdom ÷ , en ec hygg þat sæmilegra fyrir þic Hrómundr oc þína líca, at fást vit nokkr storvyrci, sva sem nockur frægþ oc forprís megi afganga. Hrómundr mælir til hvorra stor ræþa vísar þú oss? Máni svarar Þráinn hiet maþr, hann var hit allra versta mesta galdra trỏll, fullr fjỏlcíngis oc fjandscapar, hann herjaþi á Saxland Valland Note that L679 agrees here with the rímur, which read Valland. oc vann þat meþ gỏldrom, oc varþ var þar síþan Kóngr + yfir ; hann átti ofrnægþ ofur gnægd Note that a better reading is in L679, L2404, and L1572 than in B11109. af gulli oc sylfri oc ỏþrom dýrgripom; hann héldt marga berserci oc blámenn blámenn og berserki , sem þat hỏfþo til scémtunar sér, at glíma vit scógareykr eikr oc Fíla, oc jamnan voro þeir + brædur meþ Kongi, þar til þá hann deyþi dó , drógo þeir hann þá á á hann scóg skogien , oc urpo haug yfir + hann , oc léto hann í hauginn, oc gull þat ÷ er hann átti; þeir þỏkto hann gullhríngum + og , spennto fagort men at hálsi hans honum , en sverþ lỏgþo oc lögþo sverþ þeir í hans i kné + hans ; margir menn oc kémpr kappar hafa reynt sic vit til ÷ at ganga í hauginn, en Þráinn er ramr draugr, at hann rífr af mỏnnom hold oc klæþi, oc engvir qvomost þaþan lífs er þangat foro komu . Hrómundr spyr hvort í i hvórja átt vísar þú oss til þessa haugs? Karl segir þér þid sculot sigla héþan í suþr í ÷ vj dægr, oc þá manot þit þér finna þyccvann scóg oc dymmann; vit þann scóg er vant at vera optast kyrt oc brimleysa brimleisi , þar stendr haugr Þráins. Nú fyrir þat sem ec hefi sagt þér, þá legg til mín þijn góþ orþ, at ec nái aptr kýr tetrom mínom. Hrómundr gjỏrir sva, at hann kallar til þeirra er + med kýrnar teymdo leiddu fóru , oc segir þeim at láta þær af hendi þeim er ætti, en og vinna annat manndóms sticci mercilegra. Þeir gjỏrþo sva ÷ sem Hrómundr villdi vera láta, gengu nú hvorjir leiþir sínar leid sijna . Máni karl qvom for heim, oc þócti vænt om, at friþr var fenginn, en Hrómundr oc Kóngs menn gengo til scipa sinna, oc sỏgþo frá Mána karli.

VI kapítuli Nú undo menn á segl, oc héldo til sigldu i suþors fulla sudr fjalla sudr full 6 daga dægr eptir því sem Máni karl hafþi + fyrir sagt þeim ÷ , at þeir sáo sáu þeir mỏrg annes, oc þar eptir ÷ sléttan ÷ scóg, dymman oc þyccvann, þar sjá þeir micit rjóþr, oc norþan nordr undir því micinn oc ÷ ramgjỏrþan ramgjörfann ÷ hól eþr haug, sem var bæþi hár oc fagr. Hrómundr mælir til Kóngs manna: hér sculom vér vid umbúast oc sjá oss om, oc leggja scip vor til lægis lags lagis , en gaungum á land, oc leitom at Þráinn Þráins , þar hann hefr nocro at miþla; þeir qváþo já vit, oc sỏgþo Hrómundr ráþa scyldi. Þeir qveþja Kóng leyfis oc ganga á land, þar til haugurinn nálgast þeim, lystir þá á móti þeim sva ÷ micilli ólyct fijlu , at svo þeim réþi aptr at snúa; lét þá Hrómundr fólc sitt draga draga liþ sitt grímr á sic á sig grijmr , oc meþ svoddan hætti qvomost þeir til haugsins, sýndist þeim hann þá ÷ allr í einom loga. Hrómundr bat þá ecki géfa sic at glæríngom þessom þeim The word is abbreviated in L679 and the same abbreviation is used three lines above for þeim.; tóco þá menn menn þá at róta um brióta hauginn haugum The word is abbreviated in L679 and the expansion haugum is uncertain., oc fengo ei á leiþis alldeilis qvomit, fyrr en á hinom jv sjótta degi, þá qvomo þeir einom glugga á hann, sáo þeir þá ÷ einn forkunnar stóran vænan Berserc, hann var bæþi blár oc svartr, digr oc dramblætisfullr, hann sat á stóli af rauþa gulli, oc var klæþdor gylltom búnaþi raudum búnadi gilltum ; fyrir nỏsom hans stóþ eitt stort fullt ÷ glóþar kér af logandi glöandi eldi, í þann eld blés Þráinn af megni, sva at ÷ logann loga lagþi til ræfors om hauginn; sverþ hékk fieck Dittography in L2404, heck. scamt frá honom, þvílíkt hỏfþo þeir alldrei + fijrr sjeþ, þat var bæþi breiþt oc langt, oc allt gullin gull scépt, skálpr þess var af sylfri, blaþit var ÷ af gresjarni, oc margir góþir ÷ gimsteinar í smeldir, þeir + sem harþastir fengist hỏfþo, sva sem demant oc marmari, ásamt fleyri fleirum , þó + at hér séo ecki nefndir. Þráinn hafþi fásjeþ gullmen gull á hálsi sér oc borþ meþ ỏllom búnaþi stóþ fyrir knjám hỏnom meþ kræstom réttom; hann rac + þá upp stort hljóþ sva og micit oc ÷ digurt, at Hrómundi oc mỏnnom hans hans mónnum blỏskraþi, þegar þeir bruto rifu gatit á upp hauginn, oc byrtuna af deginom lagþí í hauginn inn ; hann kallar út til Kóngs manna oc spyr: hvorjir ero þeir fúlo fantar sem ganga á ÷ hús mitt min , oc scémma þat ÷ fyrir mér saclausom, gỏmlom oc gráhærþom, oc lítit hafit þit til scémtunar veslíngar ÷ at sæcja á minn fund, eþa hvor er sá þar úti stendr, sem er vill + þad til vinna, at qvoma inn til mín, oc njóta þeirra þriggja dýrgripa er til eg hefi til betsta best at bjóþa, sem at ero er : sverþit Mistilteinn oc Menit á hálsi mínom, ásamt hinn góþi goda Gullhríngr gúllhring , er ec lengst æfi minnar átt hefi, þyci mér líclegast liklegt , at Olafr Kóngr egi sva á mỏnnom vỏl, at einhvor til reyni. Hrómundr mælir þat máttú fyrir satt halda, at ef Kári hefþi lifat, mundi ec hann hafa hann Note that better readings are in L679, L2404, and L1572 than in B11109. til ÷ vogat hafa ÷ , at finna þic, þar sem þú hefr gỏfugr hỏfþíngi göfigr maþr haldinn verit, oc sýna fáir fáir sijna svoþdan hýbýla + prídi og rausn oc príþiheit ÷ , sva sem hér er at scoþa, oc sacir tignar þinnar, manto leyfa lofa mér at qvoma fyrir kné yþar þijn , sva ec megi ei ofsỏgom af segja segja af þinni géstrisni. Þráinn mælir fleyri sóctu mic heim forþom, þegar Lxij menn veitto mér ásteytíng meþ ráni oc róti röti og ráni á hús kofa húsum mínom, oc en fengo þeir þo lítit til ábata. Vera má segir Hrómundr at nú tacist betr til, oc vyrþist ríflegra riflega at gjỏra vel vit einn gést vid eirn giest ad gjóra , heldr en greiþa giora kostnaþ sva mỏrgom, oc skal ec nú fyrstr til verþa; lét þá Hrómundr binda sic í festi, oc ÷ sje sva niþr í hauginn, oc bat áþr ÷ menn sína at ádr gjæta vel festarinnar, oc ecki frá renna, þó + at þeir kynno at heyra heirdi noccot vofeiflegt, at þeir og léto sér þat ei blỏskra. Enn sem Hrómundr kémr í hauginn, verþr hann þá sva dymmr + og fullr af ógérþar ÷ fýlo oc reyc ÷ , at Hrómundr hann verþr at þreifa fyrir sér, finnr hann þá marga góþa dýrgripi og dijrgripi og goda gullhrínga. Hrómundr batt þat fed í festina, oc lét + þad uppdraga, fann hann þar + var ofr gnægþ margra fásjeþra fásiedna fáséþnra hluta gripa .

VII kapítuli Nú sem Hrómundr var at láta gripina í festina, tóc Þráinn til at mæla oc segir stor hugaþr erto Hrómundr ÷ at grípa frá fyrir mér þat ec á, verþ ec ÷ nú at gjalda elli minnar, en þegar ec var úngr, hefþir þú ecki rænt mic sva ÷ stórom þegar ec vann allt Valland meþ fjỏlcíngi oc gỏldrom gólldrum og fiólkingi , oc marga Konga oc Kóngasyni lagþi ec at velli hef eg ad velli lagt , en þegar á mic færþist alldurinn ellinn létst ec deya, var ec lifandi í þennann haug látinn, oc síþan hef ec hér ÷ lifat vit sjón á gripom þessom mijnum minum þessum sem þú hripsar + nu frá mér, sem annar þjófr. Hrómundr mælir fleyra verþr at vinna gióra en gott þycir, oc ÷ sva fer verþr mér, þycir sá laungom nockro ÷ nýtor er sem vinnr til fæþis. Þá mælir Þráinn: haf þú ecki spott í ÷ frammi vit mic gamlann, þó at ÷ þú sért úngr á beinom, þá þori ec samt at kalla þig þjóf at gótsi míno. Þesso reiþdist Hrómundr oc ljóp at Þráinn, en hann Þráinn tóc á i móti af megni. Þá mælir Hrómundr nú þarf ecki fyrir at þreifast, oc má sér en þá ÷ nockot hússbóndinn. Já, segir Þráinn, þó at ec sé orþinn gamall, þá scalto ecki, búo bú búe ÷ hundurinn þinn hundr ÷ ! bera fé frá mér oc ræna mic at gamni þíno ÷ , oc vel fer þat ad þat at þú kaupir fullo, at þú hefr mic heimsóct fúndid mig , oc ómacat mic or sæti míno, oc víst scalto mega sjá vit mér dauþom, þó at þú sért lifandi, oc til nockors vilda ec þér kjæmi fjỏldi gullhrínga minna, sem þér meþ sverþi míno mest í augo ganga. Hrómundr segir mælir vit sculom þessi fangbrỏgþ leica fyrir utan sverþ oc scjỏldo. Ec ætli ætla sva mani betst fara segir Þráinn, at þér ei mani lítil fremd í ÷ at vega at mér; tóc þá Þráinn at blása eldi or kétil kérino sem stóþ fyrir honom, tindraþist tindradi þá loginn logann á i millom milli þeirra oc ÷ om hauginn, sva byrti, þá sá Hrómundr hvar stor kétill stóþ fyrir fótom sér, oc var ÷ fullr af búkom manna; þat þóctist hann Hromundr vita at Þráinn hann mundi vilja kippa sér í þennann kétil hann , héldost þeir + þá í henþr, oc toguþost og togast ÷ yfir om ÷ kétilinn, þá fann Hrómundr at Þráinn hafþi ecki ÷ nýlega ÷ scorit af sér af ser skorid ÷ nỏglurnar + þvj neglur , þær krepptost ofan fyrir gómana. Þá mælir Þráinn: lofa manto mér at taca mér munnbita áþr + enn vit glímom. Vera má þat segir Hrómundr + og J því greip Þráinn kétilinn oc fleygþi at Hrómundi en hann brá vit oc sér undan; í því ljóp liop i þvi undan þá veþr undan oc i þvi hliop Þráinn at Hrómundi oc mælir ÷ nú man mál at géfa upp at borþa, oc ganga til vinno, þá dymmdi sva + ad koldỏct koldimt varþ í haugnom; þá fleygþi Hrómundr sverþino, oc vildi liþugr vera. Þetta sá Þráinn oc kippti kỏmpom oc ljóp at Hrómundi, oc færþi hann ÷ í lopt upp, en hann qvom fótom kjænlega kjænlega fötum undir sic, sva hann féll eigi, en tóc þó allsterclega á móti. Þá mælir Þráinn Þráinn mælir : ecki erto mennscr maþr menskum manni lijkr at þú stendr. Þúsund mennri meiri ertú, segir Hrómundr oc hefr þú frægr maþr verit á úngom unga alldri. Litlar sjástAn uncertain reading in L1572: tiást or fiást. þess menjar, segir Þráinn; tóc þá tok hann þá toku þeir Þráinn ÷ at færast í auca ablssíns, sva Hrómundr þóktist þurfa at neyta orco sinnar, géck þá upp allt hvaþ upp þat allt upp er fyrir + þeim vard bæþi tré oc grjót, ásamt aþrir lutir, hvorjo nafni sem hieto ÷ , voro þá harþar sveiflr sviptingar , en og stundom ÷ hriggspennr, ýmist blés Þráinn eldi eþr eitraþri spýu úr kjapti sér, oc stundom héldt hann tỏnnom í yfir axlir Hrómundar enn stundom reif hann meþ nỏglom sem kỏttr sem kóttr med nóglunum ; vit þetta herdti Hrómundr sva honom sic enn tóc lítt at finnast til til at finnaz átekta Þráins þeira , lét hann þá drauginn sæcja, en varþist sjálfr fỏllom. Þat fann Þráinn, oc mælir betr mátto adhafast hafast , ef þú scalt villt fá gull mitt. Já, segir Hrómundr oc brá vit hardt, sva + at Þráinn féll á annat knéþ bædi knien . Stercr maþr erto segir Þráinn, at fella mic á ÷ ỏþrom fæti, gamlann oc styrþan stirþan oc gamlan frá eldinom elli órum An error in L1572, órum probably fo árum, rather than örum. The scribe normally uses ỏ for ö., oc man láta at lícom at qvỏlda taci. Statto upp aptr segir Hrómundr oc tvisvar verþr gamall maþr barn, oc sva fer þér nú, oc aldrei hefþi hef ec mic híngat ÷ ómacat vit barn bórn at glíma, hefþi ec þetta vitat, oc hefr Máni karl ílla at mér logit logied ad mier , at þú værir hit versta galdra trỏll. Vera má at ei ÷ sé allt logit, segir Þráinn, en heyri ec at fryar þú þú frijar mér + nu , oc skal nú uppstanda, meþ því medann á ÷ daginn dagr er liþit lidinn , A grammatical error in B11109 and probably also in L2404. Note that the word is abbreviated in L2404 as liþit, while the abbreviations in L679 and L1572 are straightforward with a nasal stroke for lidinn. oc dymma tecor í haugi mínom ÷ . Af þesso þóttist Hrómundr ráþa, at Þráinn mundi verri vera vera verri um nætr en um ÷ daga, oc til þess mundi hann tímann dregit hafa, tacast taka þeir nú á aptr aptr til glijmú engo síþr en fyrri, sva allt hlaut upp at ganga þat sem fyrir varþ, gnísti þá Þráinn tỏnnom + og , beit oc reif og ÷ beljaþi sem graþúngor, sva ỏskr hans heyrþo þeir sem úti hjá staþdir voro, skálf þá allr haugorinn, sem á horþræþi léci, yfirgáfo þeir þá festina af ótta, oc villdo forþa sjálfom ÷ sér, tóc + þá at qvoma at ÷ því, at eptir var nockot nockúd var eptir hjá Þráinn Þráini , tóc hann þá at géfa gaf hann þá Hrómundi stor hỏgg oc pústra, setti hann þá nỏglr sínar á kaf vit i háls hans oc reif hold frá beinom beini allt á lendar ad lendum niþr. Þá mælir Hrómundr þat finn ec at klóra kann piltkindin pilltkindinn kann ad klora klóra kant þú The feminine noun piltkind is registered in OH from the 19th to the 20th cent. mỏnnom mier á bacino oc ecki sljófgast hỏnom þér fíngurnar. Segþo til segir Þráinn, ef ec skal betr gjỏra, því ecki man blána né blæþa blæda nie blána , oc ósópaþar ero þínar síþr báþar badar sijdr þijnar sidr þinar badar , ellegar eda kinokar þú þér, at þú og færist undan, oc hnickist ÷ or fangi mér mijnu , oc þat segi ec þér, at ecki mátto krimpast vit þat ÷ , þó ec kunni at hafa einstỏko nỏgl á fíngrom mínom ÷ ; enn ei at síþr skalto nú ecki ÷ héþan laus verþa, því nú skal ec þic qvicann í sundr rífa taug frá taug. Hrómundr þeinkti meþ sér ÷ , at þetta eina mundi Þráinn Þráinn mundi þetta satt segja herþtist hann + þá af stórri mikillri bræþi, oc mælir til Þráins: varla ber ec vit til oc skynsemd til oc skinsemd til , at þú, sem Kóngr hefr heitit, skulir orþinn vera vera ordinn at versta kétti, oc er + þier skỏmm at þér þuj gráhærþom karli, at gjỏrast slíc fjandans ÷ fordæþa fordædi , oc mantú sonr trỏllkono sem er Gunnlỏþ hiet, hún átti bỏrn mỏrg mórg bórn , oc voro þau ỏll allt blauþir kéttir, oc finn ec at þú ert ein kétta, því þat sá ec áþann, at þú vermdir þic á milli fótana, því þú satst meþ kétilinn í klofino, en ert orþin hundgỏmul hundgamall . Vit orþ þessi þessi ord reiþdist Þráinn, oc tóc at seilast meþ krócana út á síþurnar + og ; í því brá Hrómundr hỏnom hælkróc, sva hann datt fiell aptr á bac, þá blés Þráinn mæþilega, en hauginn fyllti filltist af ódaun oc reyc ÷ . Fellr so fellr hvor þó fræcinn sé, segir Þráinn. Skjaldan heyrist þat, segir Hrómundr at kỏttom verþi hálkan at bilto meini, oc verþr einosinni allt fyrst; tóc þá Þráinn at brjótast om oc blása eldi or gini kjapti sér, sva nockot glampaþi om hauginn; miþt í þesso sá Hrómundr at þar sem Þráinn lá, at súlo stoþin var hjá + þar + þeim þar hjá sem er Mistilteinn á heck hieck á , hann bregþst brá scjótt vit vid skiott , oc þrífr sverþit á lopt lopti af mesta fimleika, oc hendti + sverdid á lopti, en Þráinn var seinn at standa á fætr, enn hafþi þó læstar þá læst hendr í klæþa slitri og á síþom Hrómundar Hrómundr og hjó þá af Þráinn báþar hendurnar, oc héngo þær báþar ÷ í síþom Hrómundar Þá mælir Þráinn: gjæfo munr varþ nú var meþ ockor yckr , at þú náþir sverþi míno + eij , oc ætlaþi ec þat aldrei, at þú ÷ , minn góþi Mistilteinn + at þu ! mundir mér at meini bana verþa, oc er því alldrei gott at treysta á gripi + sijna oc gersemar sínar ÷ , oc sannast þat nú á mér. Þá spurdi Hrómundr hvaþ marga hefr þú í einvígi einvigum sigraþ meþ þesso sverþi? Þráinn mælir J C hólmgaungr holmgaungum hefi ec þat borit, oc féck + eg fengit aldrei eitt sar á líkama minn; xxiv Konga hjó ec til bana meþ því, oc þat sagþi + mer Semíngr Kóngr mér Bersercr (Kongr) vit Svíþjóþ ÷ , þá ec vann af hỏnom þetta sverþ þetta sverd af honum vid Sviþjod , at ec mundi jafnan ÷ sigr fá + á , medan ec á því héldi. Hrómundr mælir ec held þat betsta mesta lukko verc at drepa þic, meþ þesso sverþi oc eptir þetta hjó Hrómundr hỏfuþit af Þráinn Þráni oc brendi hann síþan á báli upp til ad ỏsko, varþ ÷ + nu + þá bjart í haugnom ÷ , þar ÷ þá tóc + þá Hrómundr sverþit ÷ Mistiltein, Menit oc Hrínginn, oc marga + þar aþra góþa gripi, géck síþan til festarinnar oc las sic upp, voro þá allir Kóngs menn frá burt horfnir; géck Hrómundr þar til at ÷ hann hitti finnr Olaf Kóng oc menn hans. Kóngr fagnaþi Hrómundi hónum vel, oc mælir hvornig skildot þiþ Þráinn? Hrómundr mælir allt geck at óskom, meþ hans egin sverþi hjó ec af hỏnom hỏfuþit hófúd af honum , oc brendi + hann síþan upp til ỏsko. Slíkt var + hid er mesta happa verk segir ÷ Kóngr ÷ oc erto frægr frægdar In L1572, the reading is abbreviated with a superscript r, which is usually used for ar, hence the expansion frægdar. maþr + af þessu segir Kongr . Toko taka þá Kóngs menn ofr gnægþ af gulli oc sylfri giersemum , oc héldo + svo brott búrt frá Svíþjóþ oc ÷ til Norvegs þar sem í Bjỏrgom hiet heitir , þar hafþi Kóngr vetrseto meþ hyrþ ÷ mönnum sína sinni ÷ sinum , þann vetr ÷ , hjá ÷ med Burgeis nockrom, hann var ÷ Gnúdi + var kallaþr, hann gaf Kóngi marga góþa fásiena gripi oc sva mỏnnom hans; hann gaf Hrómundi einn racka, sem var sva vel er vel var viti borinn, sem maþr, oc skjótr sem ỏr, oc hit mesta gersemi var ÷ hann sa ÷ , sá hann var Hrókr kallaþr kallaþr Hrókur . Hrómundr gaf Gnúþa aptr ágætann ÷ hríng af betsta gulli, oc var talat at ÷ hann væri + einn or haugi Þráins, oc vóg vit ij mercr sylfors; þessa gjỏf ỏfundaþi Vole hyrþmaþr Kóngs, hann og kémor at máli vit Bíld félaga sinn, oc segist vilja drepa hund þann er Hrómundr hafi eignast, oc segir at Kóngr vyrþi hann langt yfir aþra menn, sỏkom þess at ÷ hann hafi í hauginn gengit, oc ablat góþra gripa. Bíldr mælir þetta þat er dagsanna, oc hit betsta ráþ sem þú segir ÷ oc skúlom vit í nótt til reyna reina til þess .

VIII kapítuli Einn dag var þat um vetorinn, at Kóngr befalaþi kallar sagdi mỏnnom sínom, at fara hyrd sína meþ sér á jagt á jakt med sier á jagt , at og fanga veida veiþir fugla oc dýra dijr og fugla ; þeir gjỏra sem Kóngr vildi baud , ríþa + á ridu á merkr + og skoga , oc skjóta skutu fugla, en og jaga jøgudu dýr; þeim sóktist ílla dýra jagtinn, því dýrinn voro allstygg. Hrómundr sigaþi racka seppa sínom eptir dýrunom, en og hann dró dro hann þaug óll upp hvort eitt ÷ , oc um síþir fengo menn þeir sva mỏrg mikid til bráþs brada sem þá gyrnti, oc héldo nú so heim meþ storri skémtun skiemtan oc ÷ fỏgnuþi gledi ÷ , oc sỏgþo frá því, at Hrókr hefþi betst dregit haft upp dýrinn, oc eins hefþi hann fuglana sigraþ, lét þá Kóngr undir ÷ borþ drickju bord ÷ setjast til matverþa oc dryckjo ÷ , oc voro allkátir en þegar hætt var dryckjo ÷ , gengjo menn til hvílo, oc tóco náþir. Þeir Vole oc Bíldr Billdr og Voli , hỏfþo gát á hundinom ÷ Hrók, oc þá menn voro sofandi, gengo þeir at ÷ hỏnom oc stúngo + hann til bana, því hann lá var sofandi oc var ÷ þreyttr; hann spratt upp vit lagit oc náþi til Bílds, oc beit í gégnom handlegg hans, en Vole hjó af Hróci trínit. Vit þetta i þvj vaknaþi Hrómundr oc spyr hvaþ um væri; hann setst upp oc sér hundinn dauþan, en þeir Vole oc Bíldr Bildr og Voli lupo á gátt i burt , oc misti hann þeirra í þat sinn. Hrómundi líkaþi ílla at hann misti rackann, en lét þó eigi á sér heyra. Annann dag eptir ÷ héldt Olafr Kóngr á skóg at veiþa og , hỏnom tócst tokst hónum ílla at veiþa veidinn ; þann dag var Hrómundr heima oc for hvorgi Kóngr spyr hvar Hrómundr væri? menn qváþo hann sjúkan eptir heima í morgun ÷ . Þetta heyrdi Vole, oc brosti. Ekki dauþsjúkr segir hann, hann man eptir venjo ÷ vera á tali ad tala hjá vid Svanhvít systir Kóngs, því hún elskar hann hann elskar hana meirst allra manna. Þat hefi ec hugsat segir Kóngr at tignir menn skyldo + eiga Svanhvít oc Dagnýo eignast ÷ , en ecki kotkarla synir. Allt sannast síþar um þetta þetta um sijdir segir Vole oc lauk sva tali, at ÷ Kóngr héldt heim um qvỏldit, oc gengo þá allir til dryckjo. Kóngr spyr er Hrómundr sjúkr veikr en nú? Ei er þat segir Hrómundr heldr bý ec at kumlum Þráinns. Jlla tókst oss veiþi í dag segir Kóngr því bæþi vantaþi þic oc seppa racka þinn. Vera má + ad sva þad sé hafi verid ÷ at hann hafi vantaþ segir Hrómundr oc þackir meþ tilhlýþilegom launom, vildi ec þeim kunna kunnad hafa sem hann drápo drapu hann í fyrri nótt, oc léto hann saclausann gjalda mín. Øll von er þess, segir Kóngr at slíkt viljir þú, því hann var afbragþ annara racka; liþo sva tímar, at ekkert bar til tíþinda. Nú víkr sỏgunni til Greips FỏþrExpansion follows the single written-out example of fỏþr on f. 117v. þeirra bræþra oc Hrómundar at hann gjỏrir giórdi orþ Hrómundi hónum ord oc biþr hann honum þiggja heim boþ sitt, oc qvoma á sinn fund a sinn fund ad þiggja heim bod sitt . Þetta boþ þáþi Hrómundr at qvoma til fundar vit hann og ferdadist af stad oc fer til fundar vid hann . Greipr fagnar fagnadi hỏnom vel, oc gjỏrir veglega veitslo móti hỏnom, oc spyr margra luta frá Olafi Kóngi Hrómundr sagdi slíkt er villdi, oc qvaþ Kóngr gjỏra vel til sín oc bræþra sinna. Enn hvornig géþjast þér at Bíld oc Vola sagdi Greipr allt læt ec þat ósagt sagdi Hrómundr oc man þat seinna heyrast. Draum minn hefi ec at segja þér FrændiThe expansion based on the reading in L697. segir Greipr mic dreymdi Olaf Kóng oc þic, oc þókti mér at ÷ þú hafa géfit hỏnom gullhrínga á báþar hendurnar tvö , oc þókti mér at ÷ hríngarnir væro vera af eign ætt Hróks + hins svarta Mágs minsThe expansion based on the readings in L679 and L1572. oc þóktist ec eg þottist oc þóttiz sjá ÷ eptir hríngunom, því at ÷ þeir voro bæþi margir bádir vænir oc fagrir; þókti mér mier þotti Kóngr hann skeinkja þér + á mót hríngunom, sva stora yfirhỏfn, at hún huldi þic allann á ÷ milli hvirfils oc ilja, oc þar á eptir sá ec þic í gỏmlo rúmi, oc hafþir þú höfþo þeir þá micil svefn læti; mér þókti Svanhvít ganga at þér sofandi ÷ , oc búa um þic + sofandi , en Dagný hjálpaþi henni til þessa starfa, en þá þegar þær skildo vit þic, laut Svanhvít at þér oc kysti þic, oc tóc hnoþagrasfagurt oc batt þess enda um hỏnd þér oc sagdi þesso skalto ecki sleppa, á medan ec sleppi ecki, síþan rakti hún niþr hnoþ at eptir sér oc géck í burt, en þú svafst eptir sem áþr. Nú hef ec sagt þér draum minn, en þú mant ráþa verþa meþ ÷ tíþinni tijdindi ÷ . Hrómundr svarar mælir : bæþi er þat, at draumurinn þykir ecki sva mier þiki draumurinn draumurinn þikir mer eckie so merkilegr, enda erto oc maþr orþinn ordinn madr og ordin madr gamall. Satt er þat segir Greipr at ec er gamall vorþinn ÷ ad eg er ordinn gamall , en víst man draumurinn eitthvaþ merkja, því mér féllst hugr um hríngana, oc þat villda ec, Frændi! at þú talaþir + eij vit þær systr Olafs Kóngs, oc manto þeirra njóta, en Bíld oc Vola skalto varast því þeir ero ótrúir fleyrstom oc segja Kóngi satt oc logit af ỏþrom mỏnnom. Sat nú Hrómundr hjá Fỏþr sínom nockra stund um stund hjá fódr sijnum oc eptir þat býst hann á burt i burt á brott , géck þá Greipr á veg meþ hỏnom, oc bat + hónum allra vyrta, at heilir aptr findost; ferþaþist letti ei Hrómundr til þess at heim kom þá heim fyrr enn hann kom heim til þess hann heim kom , oc lét fátt yfir ferþ sinni

IX kapítuli Ekki langt eptir þetta, géck Hrómundr at finna þær systr + þeir ; bræþr hans gengo meþ hỏnom, þær tóco vel qvomo kvedju þeirra, oc spurþo tíþinda, en þeir sỏgþost qvadu engin vita. Hrómundr mælir þess eyrindis qvom ec híngat, at ec villdi ega gott vit yþrL679 has the reading þig corrected to ydr. at og skoþa rada draum hylli Fỏþr míns, því ec þenki yþr bæþi lítilátar oc spakar spakastar . Hún segir hún svarar Þá segir Svanhvit Jlla færi mér at synja góþom mỏnnom þess slijks er ec veita má má veita , oc slíkt sómir ecki, eþa hvors villto beiþast? Hrómundr segir henni drauminn eptir því sem verit hafþi. Hún mælir segir Þat ræþ ec þér, at þú sért hjá Fỏþr þínom, oc þeir ÷ bræþr þínir meþ þér, oc skiptit yþr eckert ecki af bróþr mínom, því hann heldr ij falska menn, sem stunda eptir at rógbera þic ydúr , frá mér. Vænt er þat at vera drengr, oc vinna til segir Hrómundr oc skal ec því heldr híngat qvoma sem þeir meira af skjala, á medan at ÷ þér mér þat leyfit oc enn ÷ ecki bannit ÷ . Ei man þat sva fljótt verþa segir hún, at ec varni þér viþrmælis vidmælis , oc þat hefi ec lengi þeinkt, at vit mundom einhvorn tíma samtal ega samtal eiga einkvórn tijma , oc þat dreymdi mic eittsinn, at ec þóktist búa um þic í eino rúmi, oc varsto lítt haldinn, en þó mæltir þú til mín, en bræþrom þínom bjó ec annat rúm, oc tỏluþo þeir ecki neitt ÷ til mín. MáskéNote the use of máské, a Danish loanword from måske, examples in OH dated to the 16th-20th cent. sva verþi segir Hrómundr oc tóc fíngorgull oc gaf henni, oc géck burt síþan sijdann heim , en hún bat hann vel fara. Litlo eptir þetta qvoma þeir Vole oc Bíldr Bjldur og Voli á tal ad tali vit Kóng oc segja hỏnom at Hrómundr meþ bræþrom sínom hafi gengit til þeirra systra tals vid þær sistr , eptir vana sínom, segja þeir ÷ . oc má þat þykja undarlegt oc óhỏfþínglegt, at þar sé eckert ecki at fundit, oc af talat ÷ , at einn kotkarlsson hafi gistíng hjá Kóngbornom Jómfrúm um og hafi þar gisting nætr oc daga. Kóngr mælir þetta hefi ec ei fyrr vitat, oc skal sva ecki lengi til ganga ef ec má at ÷ nockro nockud ÷ aktast ráþa , oc látit mic vita nær þetta til fellr oc þat þid fregnit. Þeir játto þesso, oc skildo talit; leituþost leitast þeir nú eptir vid á allar lundir at sitja um Hrómund nær hann gangi færi at finna Svanhvít oc ÷ eittsinn er Hrómundr var á tali ad tala vit þær systr + þá , foro þeir á Kóngs fund nú til Kongs oc sỏgþu hanom, at nú væri Hrómundr Hromundr væri qvominn til þeirra systra tals vid Svanhvit þeirra . Kóngr bregþr fljótt skiótt vit oc kallar + þá menn oc biþr þá taca vapn sín, oc fylgja sér eptir; snero þeir þá allir at herbergjom Svanhvítar var þá Dagný at lauga líntrefla þeirra systra, en Svanhvít var at máli tala mæla vit Hrómund Þá tóc til orþa þerna Dagnýar, oc sagdi mælti lít þú upp Jómfrú oc bú þic búst þú búst vit bróþir þínom oc hirþ hans. Þá sá Dagný micinn fjỏlda at drýfa; hún rann á skunda til og fann systr sinnar sijna , oc segir ÷ henni tíþindin at Olafr Kóngr Bróþir hennar qvomi. Svanhvít géck at Hrómundi oc mælir nú mátto ecki tefja, því Bróþir minn kémr innan lítils tíma stundar oc vill fanga þic, skalto taca vit qvenn-skrúþa skrúda vorum, oc mæta mæt Kóngi vit gjættir, oc ber sængr fỏt vorar oc hvílo voþir fót í fangi þér, enn frétti Kóngr at Hrómundi skalto segja at ÷ hann qvominn sé ÷ á fund vorn vorn fúnd , oc sé nú ÷ at tala á tali tali vit mic, manot munú þit þá ÷ skílja, en þú skalt þá ÷ hitta Fỏþr þinn, oc tac takto bræþr þína meþ þér; síþan tóc Svanhvít ljósgulann stein, oc dró um andlit hans, féck hann þá yfirlit hennar þjónosto meyar; qvaþdi Hrómundr nu ÷ hana, en hún kysti hann oc ÷ bat + hann heilan fara oc aptr qvoma; for þá Hrómundr í Meyarskrúþan meyarskruþunom , oc stritaþist út meþ sængrfata baggan á ỏxlinni, oc qvom þá Kóngr á móti stúlko þessari þessari stúlkú , oc spyr tíþinda, oc + spir ÷ eda hvort at ÷ Hrómundr sé þar eþa ÷ ei? Hún segir at sva muni vera at þau mælist talist vit, Svanhvít oc hann. Kóngr spyr hvar ero þau þaúg sieú nú? stúlkan segir í náttherbergi hennar ÷ var hann nú voru þaúg var hann fyrir stutto, oc má ec ecki tefja verk + mytt , at herma giora fremr framar ÷ . Far þú segir Kóngr kongr segir far þú oc vinn þat sem þér fijrir þig var skipat lagt ; géck þá stúlkan hun þá sinn veg, þann ÷ sem henni var fyrir lagþr, en Kóngr reiþ til portdyra Jómfrúna jómfruarinnar , oc voro þá allar dyr lokaþar. Kóngr sagþi mỏnnom + sinom upp at brjóta, en Dagný lét dró frá lokr, oc qvaþ Hrómundr þar dvalit hafa hjá systr sinni oc hér hygg ec hann en ÷ vera þó felast kunni, oc megit megi þér vandlega leita láta ÷ eptir hanom. Kóngr gengr nú um herbergin oc fyrir Svanhvít hún fagnar Kóngi vel, oc bauþ til veitslo, en Kóngr neitaþi, oc bat hana baud henni ad láta Hrómund í frammi fram Rómundr Hromund framm . Svanhvít mælir hvaþ vill Kóngurinn leita eptir Hrómundi hónum þar sem ÷ at ÷ hann er hans betsti vin, oc hefi ec hanom hér því ÷ því vel tekit, at mér vyrþist hann ebla afla oc styrkja yþar makt oc rici, en nú man hann bráþlega á braut snúinn snúaz frá yþr, at er þér misgrunit hann um þá luti er hann er ei valdor af, oc væri þér heiþr hærri, at láta heingja þá lygara á gálga , sem hann hafa vit yþr rógborit rogborid vid ydr , en ero þó hinar mesto raggeitr, nema at fremja galdra galdr oc fjỏlkíngi sem enginn er dáþ né eda drengskapr í. Kóngr mælir fyrir mic er qvomit + þat , sem satt man, at Hrómundr fipli múni fipla þic, oc því held ec þat líklegast, at þú haldir svari takir svörum hans. Svanhvít mælir mansto ecki þat ÷ , at hvorki þú sjálfr, eþr ne nockor annar ÷ þinna manna þorþi at fara ganga í haug Þráins nema Hrómundr hann einn. Kóngr mælir þar af mektast ofmetnast hann, oc gyrnist at brúka þic eptir lystisemi list sinni þinni , at hann enn leynir mic þesso, oc hér fyrir fijrir þad skal ec láta festa hann á gálga, oc strax mátto mér hann í hendr selja. Svanhvít segir svarar látit þér ÷ taca hann sjálfir sjálfr þvj siálfr , ec hefi ecki hanom hónum ecki at frammvisa framm ad vijsa , oc ero yþr heimil hús vor til ransỏkunar rannsoknar . Kóngr skipar baud mỏnnom sínom at leita vandlega, oc sva gjỏrþo þeir, oc fundo ecki at heldr. Kóngr skipar nú ÷ at brjóta upp storar hyrþslr storhirdslur , oc leita eptir Hrómundi en hann fanst ecki + ad helldr . Þá reiþdist Olafr ÷ Kóngr oc sló Svanhvít sva ÷ stort andlits blak, at blóþit féll of nidr um om hana oc mælir haf þetta fyrir Hrómund þín armadubbaThe expression arma dubba is an offensive term for women; examples in OH from the 17th and 18th cent. In Blöndal's dictionary, dubba (Da. kvinde, laptaske) is illustrated with an example sagði þær örmu dubbur [...] skyldu, while elsewhere in the dictionary we can find a similar expression: þegi þú, þín arma gardranorn, which is translated as ti stille, din forbandede Heks. oc skalto jafnan hafa reiþi mína. Svanhvít mælir allt of um þat oc ei at síþr skal ec þá ÷ þó Hrómund vit vara oc betst unna, en þar á móti til leggja at vinir þínir Vole oc Bíldr Bijldr og Voli verþi hengþir. Kóngr mælir lítit man ec akta orþ þín, oc man ec ráþa því ec vil, en Hrómundi hefr þú víst undan qvomit, oc skal þér þat ÷ ecki duga, at gjỏra mic forn spurþan at tali ykkar Hrómundar þar til gjỏrir þú forsmán tign þinni, at leggja lag þitt ÷ vit sléttan Búrason Bóndasun . Svanhvít mælir segir þar þad er raun sem hún ÷ hrỏkkr, oc hỏndlit þér ei þid ecki Hrómund at heldr, en þar þér missit þér þid ÷ hins vaskasta manns, er ef þér látit hann burt flæmast sva óhỏfþínglega. Olafr Kóngr mælir þat veit ec fyrir víst at þú hefr Hrómund undan qvomit, oc skal þér + ei slíkt duga + ecki at hylla hann til skamma meþ þér? Þar er raun sem á skérst, segir Svanhvít verþr þá Kóngr afar reiþr, oc snýr út búrt af herbergino, oc biþr menn sína at ÷ skygnast eptir Hrómundi en hann fanst hvorgi, snýr þá Kóngr til Bæar heim aptr oc átelr þá Bíld oc Vola, at þeir hafi sic á stat logit, en þeir segja sic seigjast satt sagt hafa, oc til bevísíngar hafi þær sanns þar um hefi bevisingar hafi Jómfrúr jomfrúrnar meyarnar meþ kéndt hit þad sama, varþ nú Kóngr þetta sva + búid at hafa oc umbera ÷ . Nú er at segja frá stúlkunni, sem út bar hvílo voþirnar, at hún skipti skiptir skjótt klæþom, oc géck for at finna þá syni Greips Greips syni , oc bat þá fylgja sér; en sem er þeir qvomo á skóginn, snýr þá Hrómundr út alvorunni af götunni ,The reading found in L2404 is a better reading in the context of the story. oc segir þeim at finna Fỏþr sinn, oc þat gjỏrþo gióra þeir. Greipr fagnar þeim ỏllom, oc bat þá þar at ÷ dveljast medan villdo; en þess á millom milli sem þeir þar dvỏldo, for gékk Hrómundr opt at finna vinkonr sínar, oc ÷ tóco þær hanom þeim jafnan vel, oc léto ei á sér festa reiþi Olafs Kóngs.

X kapítuli NúFrom this point onwards, B11109 and L1572 number the chapters incorrectly, using xi for x and so on. In L2404 (using Roman numerals) and L670 (using Arabic numerals), the sequence of chapters is correctly numbered. This variation is not registered for the remaining chapters. víkr Sỏgunni austr til Svíþjóþar, at þeir Kóngar Hálfdánar saman draga draga saman ógrinni hers oc senda xij sína besto sveina menn til Olafs Kóngs meþ þau eyrindi, at þeir bjóþa bjódi honom til bardaga oc mótstỏþo sér at mæta ÷ og ad mæta vit Vænirs Vatn oc skal sú orrusta orustan haldast á harþa Jsi fyrir þá skuld þad at Olafr Kóngr hefr áþr fyrr ÷ gjỏrt ágáng á rici þeirra þeim ÷ at saklauso, oc rænt þar herfangi ÷ . Sendimenn Kóngana qvomo einn dag til Olafs Kóngs oc gengo í hỏllina oc qvỏþdo hann, þá þat ÷ er hann sat yfir borþum. Kóngr hann tóc qveþjo þeirra oc spyr hvorjir væro? en ÷ þeir sỏgþost segjast vera sendir frá frægom Kongom í Svíþjóþ Svia kongum þess eyrindis at þeir ÷ boþa bioda yþr til bardaga segja þeir ÷ , oc skal yþar oc þeirra ÷ samfundr verþa vera á vatnino Vænir þar ÷ á ísnom; en ef þú þorir ecki, þá segja þeir yþr norska steingeit sem hafir horn ÷ en engan merg ÷ . Kóngr reiþdist þesso, en lét þó ecki at gjỏra, at leita áDittography in L679, leita á. sendimennina. Hann mælti þora man ec at qvoma, þó at orka sé ecki ỏll ÷ í hornom, héldo sva sendimenn aptr þeir so til baka; en Olafr Kóngr lætr saman blása síno liþi lidi sijnu , vantar þá sonu Greips oc þykir þotti nú stort ÷ skarþí orþit, at Hrómundr var á burt i burtú í brott i burt meþ bræþrom sínom; dreif þá at Olafr Kóngr liþ hans þat þad lid er lid hans er til var, segir þá Kóngr mỏnnom sínom, at þessi orrusta skuli um mids vetrar bil haldast halldast um mis vetrar bil haldast á Vænirs Jsi. Nú fréttir fretti Hrómundr at Olafi Kóngi er stefnt til bardaga, hann fer eptir venjo sinni at finna Svanhvít hún fagnar hanom vel, oc býr bio til veitslo heimuglega, oc biþr Hrómundi þiggja; hann og segist sva gjỏra mundi; hann og spyr margra luta of um Olaf Kóng hún segir at ÷ hann sé nú ÷ í liþs saman drætti, oc haldi snart burt ÷ til bardaga á ÷ móti þeim ÷ Svíom, eþa, segir hún, ætlar þú at fylgja Bróþr mínom í þessa ferd. Ogjỏrla ögjór veit ec þat, segir Hrómundr, en ómerkilegt er + þad at sitja at gjỏrþalaus fyrir góþa menn nær grannar þeirra gjæta starfa sinna. Enga bón nenni ec at frammbera fram at bera fyrir Kóng segir hún, at þú mátt sjálfráþr vera. Vel er þat segir Hrómundr þó ÷ at ÷ þeir Bíldr oc Vole prófi reýni prófa sína frægþ list frægd oc hreysti núna einosinni nú einú sinni ÷ oc veiti Kóngi hollusto í því sem ÷ hỏnom ÷ þeim meirst áliggr. Ekki hryggir mic þat segir hún, þó þeir mætto megi neyta handa sinna, enn sorga ec meira, at ÷ meira ef þú, eþr og bræþr þínir bíþa kaldt af þessom bardaga, því mér rís hugr um vit þat því laungom, en þó ef at ÷ Bróþr minn verþr ofr liþa borinn, þá kann sæmd vorri at verþa vor uerda at ósóma. Hrómundr brosti at ÷ , oc géck at drecka, oc enn ÷ eptir dryckjona siþan eptir þad reiþ for hann heim aptr ÷ til Fỏþr síns.

XI kapítuli Eptir þetta, þegar + ad sendimenn Svía Kónga qvomo heim aptr oc sỏgþo slíkt er skéþ hafþi, héldo þeir Hálfdánar Kóngar af stad meþ micinn fjỏlda skipa oc manna ÷ , þeir snúa skipom sínom vestor meþ landi, þar til þeir qvoma komu at Vænir, þar ganga geingu þeir á land, oc setja herbúþir sínar oc búast vel um; þeir hỏfþo einvala liþ, oc hit hardfengasta; meþ þeim var Helgi hinn ÷ Frækni, hann hafþi hin betsto herklæþi, oc sverþ þat er Hraungviþr borit hafþi hafdi att ; Frillo átti Helgi sér sem er Kára hiet, hún var fjỏlkunnug + miöc oc hamfarar hamfara giþja, hún fló optast í álptar ham, oc ÷ stundom dreka, oc ÷ stundom var hún qvendi kona eþr karl karlmadur , stundom hjortr eþr hind, oc var Helga hit ÷ meirsta traust at henni, hvorjo sem var at sæta, fylgþi hún hỏnom jafnan, þá hann ÷ til nockurra einhvórra stórræþa ferþaþist. Nú er at greina segja frá Olafi Kóngi at hann heldr meþ her sinn af stad af stad med her sinn , oc hafþi þá Bíld og Vola meþ sér, stóþ nú allt hans traust traust hans á þeim báþom ÷ , láta þeir micit af sér, oc heita Kongi sínu fulltíngi. Sva var vetrarlag, at ecki hafþi snærdrifit, en gengit lang langt langsamt frost meþ bjart vindom vidri vidrum . Kóngi greiþdist vel + ferdinn yfir skóg skoga oc merkr, þar til hann qvom at Vænir, voro þar var þar fijrir stódu hertjỏld herlid þeirra ÷ Svía þar fyrir ÷ fyrir , beiþ þá þad ecki lengi, þar til at ÷ hỏfst meþ þeim bardagi, oc hin snarpasta og hórd orrusta. Svíar voro ákafafullir oc íllir viþr eignar; þeir gengo í liþ Olafs Kóngs oc britjuþo + þad niþr liþ hans ÷ , sem gras á jỏrþo. Olafr Kóngr sókti á móti þeim Svíom meþ meirsta drengskap; hann slær oc leggr á báþar hendr til beggja handa oc var hinn ỏruggasti. Helgi Frækni var Oþdviti þeirra Svía, en Bíldr oc Vole þeirra Norþmanna, sneri þá mannfallino á Olaf Kóng sva hann tóc at tvíla um sigor sæld sína, því þá tóc at fæcka liþ herlid hans, sva hópum gégndi ÷ , lá þá ÷ þeim ÷ Norþmỏnnom + þá vit at flýa. Olafr Kóngr bat menn þá ei uppgéfast, drógst sva undan at flóttanom yrþi varþ ei frammqvæmt vidkomid , leiþ sva af dagurinn en nóttin tóc vit, var þá haldit uppi upp friþarskyldi fridskildi , lét þá Kóngr kanna liþ sitt, hafþi þá fallit tæpr þriþjúngr af Norþmỏnnom, sendi þá Olafr Kóngr eptir liþi heim til sín. Annan dag + eptir tócst aptr hin snarpasta orrusta, féllo þá margir af hvorjom fyrir sic hverotveggiom sva fyrnom gégndi. Helgi sókti betst framm, oc stóþ stódst enginn vit fyrir hỏnom, hann drap bæþi menn oc hesta, oc alla hvórja fylkíng for hann hun í ÷ gégnom. Þetta sjer Olafr Kóngr oc ríþr harþt framm, oc biþr menn ecki undanleita. Þat heyrþi Bíldr oc snýr í sneri móti Helga, oc hỏggr til hans af ỏllo megni. Helgi brá bor fyrir skyldinom, en so oc sverþit festist festiz sverþit í + honum ; þat sá Helgi, oc snarar sneri sva harþt skjỏldinn skildinum so hart sva hart skyldinom so fast skiöldinn , at Bíld Býldi varþ laust sverþit; hann blés þá vindi mót til Helga, sva oc hỏnom réþi redi honum til falls vid oc misti vopna, hann sjer hvar lá ein eykar kylfa, hana þrífr Helgi Helgi þrifur þá eina eikar kilfu , oc reirir keirir hana ÷ í hỏfut á Bíld Býldi , sva hausinn molaþist í parta; Helgi lamdi hann + frá allann í sundr, en á medan þetta skéþi, áttust þeir vit Olafr Kóngr oc annar Kóngr þeirra Svía Svija Kongr ; Olafr Kóngr bar eitt hit betsta hefþi ágætt sverþ oc herklæþi + in besto , hann hỏggr því ÷ til Hálfdáns Halfdanar + kongs , en hann brá vit skyldi skilldinum , oc klofnaþi hann í tvennt. Þá hjó Hálfdán til Olafs Kóngs oc stemndi á hjálminn. Þat sá Olafr Kóngr oc sneri vit hestinom, oc qvom hỏggit á hestinn fyrir framan bogana oc þar í sundr um þvert. Olafr Kóngr stỏck af baki fyrr en + hann gat fallit, oc qvom standandi niþr, oc hjó á ỏxlina øxl á Hálfdáni Kóngi Halfdanar kongs oc sneiþ ofan af herþar herda blaþit oc síþuna + og , fylgdi þar meþ hỏndin, féll þá Hálfdán Kóngr + og var þá ÷ Olafr Kóngr micit mióg móþr, en lítt ecki sár, sjer hann þá fall manna sinna, er Helgi oc Hálfdán gjỏrþo, en sinn átrúnat átrunadr Vola, sá hann hvorgi, þeinkti Kóngr at ÷ hann mundi fallinn vera, tóc þá þá tók Olafi Kóngi at sýnast óvís sigorinn, þar sem at báþir ÷ væro fallnir fallnir vorú Bíldr oc Vole.